کشف ارتباط دیابت نوع 2 با سرطان

از مدتها پیش روشن شده بود که دیابت نوع 2 می تواند خطر ابتلا به برخی انواع سرطان را افزایش دهد اما دلیل آن تا کنون نامعلوم مانده بود. به تازگی پژوهشگران دانشگاه لوند در سوئد ارتباط مولکولی بین این دو بیماری شایع را کشف کرده اند.

ابتلا به دیابت نوع 2 یک روند طولانی را طی می کند. افزایش میزان انسولین خون اولین علامت شروع دیابت نوع 2 است. تا زمانی که سلولهای بتا در پانکراس بتوانند در پاسخ به افزایش نیاز بدن انسولین بیشتری تولید کنند قند خون در حد طبیعی حفظ می شود، اما زمانی که  میزان تولید انسولین ازنیاز بدن کمترشود دیابت از راه رسیده و سلولهای بتا آنقدر تحت فشار قرار گرفته اند که دیگر نمی توانند انسولین بسازند و در نهایت می میرند. یودان ژو  (Yuedan Zhou) – دانشجوی دکترا در مرکز دیابت دانشگاه لوند – که نتیجه تحقیقات خود را در مورد این بیماری اخیرا منتشر کرده است می گوید ما بر روی شناخته شده ترین ژن مرتبط با دیابت که واریانت ژن TCF است و نقش آن در بروز دیابت نوع 2 کار کرده ایم. بر اساس تخمین پروژه مالمو 25 درصد جمعیت و 31 درصد افراد دیابتی حامل این ژن هستند.  ژن دیگری به نام p53 در ارتباط با سرطان شناسائی شده است. p53 با نام محافظ ژنوم خوانده می شود و نقش آن در جلوگیری از بروز سرطان های روده بزرگ و کبد روشن شده است.

ژن TCF در سلولهای بتای پانکراس نقش محافظت از سلول در مقابل مقادیر زیاد گلوکز خون را به عهده دارد. اگر این ژن نتواند نقش خود را ایفا کند بیماری دیابت نوع 2 بروز می کند.TFC و p53 با هم کار می کنند، TFC سلول بتا را زنده نگه می دارد و p53 تقسیم بیش از حد سلولها جلوگیری می کند و حلقه ارتباطی بین دیابت و سرطان از همینجا شکل می گیرد. وقتی قند خون بالا می رود TFC فعال می شود و TFC فعالیت p53 را تقویت می کند. این تیم پژوهشی از دو سال پیش کار بر روی ژن TFC را شروع کردند و به مدد شانس و اقبال ارتباط آنرا با p53 و سرطان کشف کردند. تقویت TFC از مرگ سلولهای بتا در اثر افزایش قند خون جلوگیری کرده و می تواند قبل از اینکه دیابت نوع 2 وخیم شود به عنوان یک راه درمان جلوی پیشرفت بیماری را بگیرد.

منبع: http://www.myscience.cc/wire/molecular_link_between_diabetes_and_cancer_described-2011-LUND

  
نویسنده : فرزانه احمدی ; ساعت ۸:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/۸/٢٥

استرس مزمن به ژنها آسیب می رساند

سالهاست که پژوهشگران در مورد ارتباط بین استرس مزمن و آسیب کروموزومی مقاله چاپ می کنند اما اخیراً پژوهشگران مرکز پزشکی دانشگاه دوک مکانیسمی را کشف کرده اند که به توضیح آسیب DNA در پاسخ به استرس کمک می کند.

دکتر رابرت لفکوویتز  (Dr. Robert Lefkowitz) استاد دانشکده پزشکی و بیوشیمی مرکز پزشکی دانشگاه دوک که سرپرستی این تحقیق را به عهده داشته می گوید ما در این مقاله برای اولین بار مکانیسمی را پیشنهاد کرده ایم که ارتباط بین میزان بالای آدرنالین و آسیب DNA را توجیه می کند. این مقاله در شماره 21 آگوست مجله Nature  منتشر شده است.

در این تحقیق ترکیبی شبیه به آدرنالین که به گیرنده هائی به نام گیرنده های بتا آدرنرژیک متصل می شود به موشها تزریق شد. دکتر لفکوویتز سالها بر روی گیرنده های بتا آدرنرژیک تحقیق کرده است. این تیم تحقیقاتی کشف کردند این مدل القای استرس مزمن باعث می شود مسیرهای بیولوژیک خاصی فعال شوند که در نهایت باعث آسیب DNA می شوند. به اعتقاد دکتر لفکوویتز با استفاده از این مدل می توان دلیل طیف گسترده ای از اختلالات ناشی از استرس را از سفید شدن مو گرفته تا بروز انواع سرطان توضیح داد.

یک پروتئین سرکوبگر تومور به نام p53 یکی از عواملی است که به عنوان نگهبان ژنوم شناخته شده و از بروز آسیبهای ژنی جلوگیری می کند. ماکوتو هارا (Makoto Hara)، دانشجوی پست دکترائی که در این تحقیق شرکت داشته می گوید استرس مزمن میزان p53 را کاهش می دهدو فرضیه ما این است که کاهش p53 عامل اختلالات کروموزومی است که ما پس از القای استرس مزمن در موشها مشاهده کردیم.

دکتر لفکوویتز قبلاً وجود گیرنده های متصل بهG - پروتئین مثل گیرنده های بتا آدرنرژیک را نشان داده و ویژگیهای آنها را تعیین کرده است. این گیرنده ها که در سطح غشاء سلول قرار دارند به عنوان هدف نیمی از داروهای موجود در بازار- ازجمله بلوکرها که در درمان بیماریهای قلبی کاربرد دارند، آنتی هیستامین ها و داروهای مقابله با زخمهای دستگاه گوارش-  عمل می کنند. در حال حاضر دکتر لفکوویتز تحقیقات خود را بر روی جنبه دیگری از عملکرد گیرنده های وابسته به G- پروتئین به نام مسیر بازدارنده بتا (beta- arrestin pathway) متمرکز کرده است. تئوری اولیه این بود که پروتئینهای بازدارنده بتا مسیر وابسته به G- پروتئین را مهار می کنند اما شواهد به دست آمده نشان دادند که این پروتئینها فعالیتهای بیولوژیک خاصی را هم موجب می شوند که مربوط به خود آنهاست.

در این تحقیق جدید پژوهشگران یک مکانیسم مولکولی کشف کردند که ترکیبات شبه آدرنالینی از طریق آن از هر دو مسیر G- پروتئینی و بازدارنده بتا باعث بروز آسیب DNAمی شوند.

مقاله انتشاریافته در Nature نشان می دهد تزریق ترکیبات شبه آدرنالینی به موشها به مدت چهار هفته باعث تخریب p53 می شود و در موشهای فاقد بتا ارستین 1 آسیب DNA مشاهده نمی شود. فقدان بتا ارستین 1 میزان p53 را در تیموس – اندامی که به استرس مزمن پاسخ می دهد- و نیز در گنادها ثابت نگه می دارد.

دکتر لفکوویتز در نظر دارد آزمایشهای خود را با قرار دادن موشها در شرایط استرس زا و بررسی اثر آدرنالین تولید شده در بدن خود حیوان ادامه دهد تا روشن شود که آیا پاسخ به استرس فیزیکی هم همان آسیبی را در DNA ایجاد می کند که در تزریق آدرنالین مشاهده می شود یا خیر.

منبع:http://medicalxpress.com/news/2011-08-stress-dna.html

  
نویسنده : فرزانه احمدی ; ساعت ۱٢:٤٧ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٠/٥/۳۱